«Այսօր ես խառը զգացումներ ունեմ: Առաջին անգամ այս օրը չեմ ուզում շնորհավորել որևէ մեկին տոնի առթիվ: Հակառակը, ինձ մոտ ցանկություն է առաջացել բոլորիս, իսկ գլխավորը` մեր Սահմանադրությանը, հայտնել խորին ցավակցություն: Եվ դրա համար կան բոլոր հիմքերը», -իր հայրենակիցներին է այսօր դիմել Ուկրաինայի նախկին վարչապետ Յուլիա Տիմոշենկոն:

Վրաստանի վարչապետը չի բացառում, որ նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլին կարող է ձերբակալվել կայանալիք նախագահական ընտրություններից հետո: Կառավարությունը և Վրաստանի խորհրդարանը կարծում են, որ Սաակաշվիլին ներգրավված է երկրում ձևավորված զանգվածային սադիստական գործողությունների մեջ:

Աքաղաղը «բառաչում» է, երբ նախիրն է ծուղրուղու կանչում, սա հնարավո՞ր բան է։ Իսկ ինչու չէ, հատկապես երբ ծանոթանում ես այն ամենի հետ, ինչը կատարվել է կոնֆեդերացիայում։ Ծուղրուղո՜ւ, համա թե բաներ են կատարվել Հանրապետության հրապարակի այս գեղաշեն շենքում, ուր տարիներ շարունակ հանգրվանել էր հոգեշահ մի հիմնարկ` Հայաստանի արհմիությունը։ Բայց արի ու տես, որ երկրի անկախացումը չար կատակ խաղաց արհմիությունների գլխին, հոգեշահությունը փոխարինվեց հոգեառությամբ։

Հայաստանի քաղաքական կյանքի ամառային անդորրը խանգարվեց «օֆշորային գոտիների» հետ կապված հայտնի պատմությամբ: Ի դեպ, մեր թերթն առաջինն էր, որ այս խնդիրը հրապարակայնացրեց. «Ակվամարին լայկ» ՍՊԸ նախագահ Փայլակ Հայրապետյանը «Իրատես de facto» ակումբում ԶԼՄ-ներին տեղեկացրեց, թե ինչ գործարքների արդյունքում է հայտնվել ծուղակում և վստահեցրեց, որ առաջիկայում նամակով դիմելու է գլխավոր դատախազին, ու եթե դրական պատասխան չստանա, «աստիճանական» կարգով դիմելու է երկրի վարչապետին ու նախագահին: Միայն ավելի ուշ «գաղտնազերծվեց», որ Տիգրան Սարգսյանն էլ է կապված այդ պատմության հետ։ «Օֆշորային» թեմաների շուրջ իր դիտարկումներն է ներկայացնում «Նոր ժամանակներ» կուսակցության նախագահ ԱՐԱՄ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԸ:

Հայաստանն այս օրերին կանգնած է բավականին բարդ, կարելի է բնորոշել` ճակատագրական ընտրության առաջ: Սակայն քաղաքական ուժերը հավկուրի պես կույր, ձկան նման լուռ են: Որևէ մեկը` կուսակցություններից, ձայն-ծպտուն չի հանում, թե ա՛յ Ռուսաստան, էդ ի՞նչ զենքեր ես տալիս Ադրբեջանին: Ա՛յ Ռուսաստան, ինչո՞ւ ես մեզ ճնշում` քո պաշտոնյաների ներկայությամբ:

Չնայած ներքաղաքական վերջին զարգացումների սրությանը, երկրի ղեկավարի գնահատականներն այս ամենի առնչությամբ դեռևս ուշանում են: ՎՊ-ի բացահայտումների, դրան նախորդած ու հաջորդած իրադարձությունների մասին ոչ միայն քաղաքական ուժերը, այլև հասարակությունը սպասում են Սերժ Սարգսյանի խոսքին:

Հունիսի 14-ին ամբողջ Իրանը շունչը պահած հետևում էր նախագահի ընտրությունների ընթացքին և անհամբերությամբ արդյունքներին էր սպասում։ Իհարկե, այդ իրադարձությունն անուշադրության չէր մատնվել նաև ամբողջ աշխարհում։ Չէ՞ որ այդ երկրի հանդեպ ուշադրությունը վերջին տարիներին առանձնապես է մեծացել։ Եվ ոչ միայն մի լավ ձանձրացրած, սակայն որպես քաղաքական գործիք դեռևս օրախնդիր միջուկային ծրագրի պատճառով, այլև հատկապես Մերձավոր Արևելքի նոր վերաձևման, ինչպես նաև ծայրաստիճան վտանգավոր ու մի գլուխ բորբոքվող սուննի-շիական դիմակայության պայմաններում։

Տեսնում եք` ի՞նչ է լինում, երբ Սերժ Սարգսյանը մեկնում է կարճատև հանգստի ու Հովիկ Աբրահամյանին հետը չի տանում: Ավելի ճիշտ` հասկացա՞ք` ինչու էր նախկինում տանում: Իսկ ինչո՞ւ այս անգամ չտարավ: Չցանկացավ կտրել հույժ օրենսդրական ու խիստ քաղաքական արտահերթ աշխատանքի՞ց, որ առանց ԱԺ նախագահի Ազգային ժողովը ոչ մի դեպքում չէր կարողանա կատարել: Թե՞ կառավարվող քաոսի քաղաքականությունը նաև ներքաղաքական է:

Վերջին 15 տարում Թուրքիան ակտիվորեն մասնակցել է արտասահմանում իրականացվող խաղաղարար գործողություններին. 1993-94 թթ. Սոմալիում ՄԱԿ-ի «Հույս» գործողությանը` այնտեղ ուղարկելով 300 մարդ, ինչպես նաև Բոսնիայում և Հերցեգովինայում` թռիչքների համար արգելված գոտի ապահովելով Բոսնիայի երկնքում` կրակի դադարեցումից հետո։

Վերջին օրերի հայաստանյան արտքաղաքական խճանկարն անչափ բուռն ստացվեց. Ռուսաստանը մեզանում հերթապահություն էր նշանակել, այն էլ անչափ բարձր «դասի»` Պատրուշև, Բորդյուժա: Սնոուդենին իր տարածքում մշակելով-վերամշակելով (չէ, չենք ասում ՖՍԲ-ացնելով), Ռուսաստանը նաև շատ արագ սոցհարցում արեց, գելափորեն «արդարաբար» պարզեց, որ հայերի 61 տոկոսը գիշերները չի քնում, քնելիս էլ երազում տեսնում է, որ անդամակցել ենք Մաքսային միությանը, որովհետև այն այնքան առատ շուկա է` ըստ նույն Բորդյուժայի ու Պատրուշևի, ուր հոսում են կաթ ու մեղր, պարզապես ոչ թե մեր, այլ Ադրբեջանի համար, ու Բորդյուժայենց շուկայից մեկ միլիարդով Ադրբեջանը ոչ միայն գնում է այդ «մեղր»-զենքը` հայերի վրա կրակելու համար, այլև ցուցադրում դրանք զորահանդեսում, որ Լեհաստանում գտնվող, ասուլիս տվող Սերժ Սարգսյանն ուժեղ վախենա: